Navijači

Prvo veliko i organizovano navijanje desilo se 1962. godine, kada je Radnički prvi put izborio ulazak u Prvu ligu u dvomeču protiv Vardara iz Skoplja. Tada je nekoliko stotina navijača iz Niša krenulo na gostovanje u Skoplje. Ulazak Radničkog u Prvu ligu obeležen je slavljem u Nišu kada su hiljade navijača spontano izašle na gradske ulice što je do tada bilo nezamislivo. Godinu dana nakon toga krenulo se sa prvom koreografijaom, kada se na utakmici sa Crvenom zvezdom 23. septembra 1962. godine pojavio transparent „Real sa Nišave“ dužine 20 i visine 2 metra, što je ostao nadimak za FK Radnički.

Drugi veliki talas navijanja desio se tokom učešća Radničkog u Kupu UEFA 1980-83. kada je navijanje bilo mnogo organizovanije. Nakon uspeha Radničkog došlo je i do njegovog slabljenja, te on ispada u Drugu ligu, a navijači na utakmicama gube na brojnosti.

Radnički se 1986. godine vraća u Prvu ligu ali je igrao sa nešto manje uspeha nego nekoliko godina ranije, a najzapaženije navijanje je bio organizovani odlazak oko 500 Nišlija na susret sa Radom u Beogradu. Nakon toga nije bilo organizovanja navijača do 1989. godine.

U septembru 1989. godine, tri dana pred utakmicu sa Crvenom zvezdom donosi se odluka o osnivanju nove navijačke grupe koja će bodriti Radnički. Uzevši u obzir sve predloge, kojih je bilo puno (Meraklije, Vojvode, Gvozdeni puk…), najvatrenije pristalice Radničkog jednoglasno prihvataju predlog Meraklije.

U vreme raspada Jugoslavije i tenzija u čitavom društvu, takva atmosfera se prenosi i na tribine, u odnose sa protivničkim navijačima i policijom. Sama navijačka grupa je u to vreme imala oko 1000 članova što je bilo zlatno doba navijanja u Nišu, a navijači su bili iz svih gradskih naselja i iz okoline Niša.

Transpasrenti iz tog doba su bili: Meraklije-Niš, Bilo kuda uz Radnički svuda, Brigate Fanatiko, Naisus… Prva zvanična zastava Meraklija koja je okačena na južnoj strani čaira bila je „Meraklije-Niš“, nešto pre osnivanja same grupe na utakmici protiv Borca iz Banjaluke.

Raspadom SFRJ vođstvo grupe polako preuzima mlađa generacija.

U vreme SRJ i Srbije navijačka grupa se uvek trudila da ističe lokal patriotizam, što je često radila i kroz rivalitet sa navijačima beogradskih klubova, a što je moglo da se vidi i kroz transparente. U periodu do 1998. godine Meraklije su etablirane kao treća navijačka grupa iza Delija i Grobara. Slabljenje rupe poklopilo se sa slabljenjem kluba, ispadanjem iz Prve lige. I pored loših partija, slabijih pozicija na tabeli, Meraklije su ostale da bodre svoj tim. Godine 2004. pokrenuta je akcija „Ako si Nišlija, budi Meraklija!“, što ostaje jedan od slogana grupe.

Meraklije se okupljaju na južnoj tribini stadiona Čair i sa nje bodre igrače Radničkog. Članove ove grupe, pored navijanja, okupljaju i razne dobrotvorne akcije i inicijative, ljubav prema gradu Nišu i karakterističan stav i način života – meraklijski!